Kultura Taniec

Przełomowe wizje ujęcia ruchu

~ Tanecznym krokiem przez sztukę

Tematyka taneczna stwarza szerokie możliwości wyrazu i zastosowania motywu w tworzeniu historii. Każdy odbiorca może go rozszyfrować na własny sposób, właśnie taka jest funkcja tańca – wyzwalanie emocji i subiektywizacja wrażeń. Pablo Picasso i Edvard Munch są przykładami artystów, którzy ubrali te wrażenia w zaskakującą formę.

Pablo Picasso “Taniec”

Parada niepokoju

Pablo Picasso to artysta, który lubił eksperymentować z interpretacją rzeczywistości. Na jego dzieła składały się najczęściej figury geometryczne, tworzące ujęcia przeplatających się różnych faz ruchu. „Taniec” jest wynikiem osobistego doświadczenia malarza, który miał okazję wraz z żoną podziwiać premierę baletu Diagileva w Monte Carlo. Obraz świetnie oddaje style malarskie, które stosował hiszpański artysta – kubizm i surrealizm. W tym wypadku posłużyły do ekspresji negatywnych wrażeń i przeczuć. Ciemne kolory, zniekształcone twarze i niespokojny ruch przy dokładniejszym przyjrzeniu się tworzą atmosferę grozy. Taniec jest tu niewerbalnym ładunkiem emocji, który potrafi najlepiej zilustrować to, co dzieje się wewnątrz człowieka.

Edvard Munch “Taniec życia”

Metafora drogi życia

Osobiste spostrzeżenia stały się również motywem do stworzenia „Tańca życia” przez norweskiego malarza Edvarda Muncha. Zaprezentował on wirujące na łonie natury postaci. Całości dopełnia ciemny zbiornik wodny i księżyc w pełni, imitujący długą białą poświatę. Biel na malowidle rzuca się w oczy również za sprawą kilku kobiecych sukien, tworzących wyrazisty kontrast z ciemną zielenią i granatem, które są barwami przeważającymi na obrazie. Technika nałożenia farby i subiektywny wydźwięk dzieła wskazują na jego postimpresjonistyczne korzenie, z elementami secesji ujawniającej się w falujących liniach i motywach przyrodniczych.

Choć tańczące pary umieszczone w centralnej części zdają się przeżywać piękne chwile, całość dzieła jest smutną opowieścią o przemijaniu. Dwie samotne kobiety, jedna z nich młoda, a druga w podeszłym wieku, dają do zrozumienia, że taniec życia trwa tylko przez przysłowiową chwilę, która ma swój tak szybki kres jak koniec piosenki roznoszącej się na parkiecie.

Taniec został przez Muncha użyty jako metafora pełni, obfitości, spełnienia. Ci, którzy przeżywają swój taniec życia, mają szczęście przechodzić przez najpiękniejsze jego momenty. Nie opuszcza ich zarazem świadomość, że los brutalnie odbierze im te chwile, pozostawiając w żałobie za dawnym życiem. Ścieżka, którą uda im się przebyć, a którą symbolizuje na malowidle trajektoria ruchu, nie daje możliwości powrotu, a jedyny po niej ślad to wspomnienia i smutek.

Nośnik emocji i znaczeń

Twórczość Picasso i Muncha odzwierciedlają bogactwo znaczeń formy sztuki jaką jest taniec. Przedstawiany jest jako przeżycie, moment uniesienia osoby tańczącej i unikalne doświadczenie obserwatora, które pozostawia pewne refleksje, inicjuje nawiązania do własnego życia. Taniec to uniwersalny środek przekazu, który może być interpretowany w różnorodny sposób, a żaden z nich nie jest jedynym słusznym. Dlatego daje wolność ekspresji i wolność odbioru, umożliwia komunikację między autorem a widzem, między którymi następuje przepływ emocji, dopełniany przez dostrzeżone indywidualnie  występujące poza główną ideą dodatkowe znaczenia.

Inne z tej kategorii

Wszystkiego najlepszego z okazji śmierci. Uwaga! Spoilery!

A Szachowska

Nowa “Planeta skarbów”

A Szachowska

Atlantyda potrzebuje króla

A Szachowska

“Pamiętajmy o tych, których nie ma już z nami” – kolejny cykl Gazety Jutro

D Okaz

113. rocznica urodzin Katharine Hepburn

Wiktoria Śniadek

Trzy komedie, które natychmiastowo wywołają uśmiech na Twojej twarzy

A Jagła
Gazeta Jutro